vrijdag 26 september 2014

Waarom trekken honden aan de leiband?

Hoe bizar. Dikwijls vertellen mensen me dat hun hond graag gaat wandelen. Heel vaak is dat ook zo. Maar dikwijls zien we signalen die erop wijzen dat de hond het niet leuk vindt, signalen die door de geleider als enthousiasme geïnterpreteerd worden.

Positieve signalen:
De hond loopt opgewekt richting de deur en wacht al dan niet wat opgewonden om zijn leiband te laten vastklikken. Hij kan daarbij opspringen, piepen of/en een aantal keer blaffen.
De opwinding is positief als men als geleider in staat is om met de hond te communiceren, eventueel de hond makkelijk te laten zitten.
Bij het verlaten van het territorium kan de hond even wat trekken aan de leiband maar al snel daalt de opwinding en verloopt de wandeling normaal.
Eventueel trekken aan de leiband is niet te hard. U merkt dat de hond nog rekenschap met u houdt. Het trekken vermindert naar gelang de duur van de wandeling.
Na de wandeling komt de hond snel tot rust. Hij is voldaan en gaat rusten.

Negatieve signalen:
Van zodra de hond signalen opmerkt dat er zal gewandeld worden geraakt hij heel opgewonden. Het is net alsof de hond buiten zichzelf gaat. Communicatie is zeer moeilijk tot onmogelijk. De hond hijgt, blaft, pupillen zijn groot. Het is moeilijk om de leiband vast te klikken.
Er is weinig of geen controle bij het verlaten van het territorium. De hond begint onmiddellijk hard aan de leiband te trekken. Communicatie is ook nu onmogelijk. De hond beseft blijkbaar niet dat er nog iemand aan de andere kant van de leiband hangt.
Tijdens de wandeling wordt er gepiept, geblaft en doet de hond veel plasjes. Door te markeren probeert de hond zichzelf te kalmeren maar het lukt niet...
De hond lijkt niet naar zichzelf te luisteren. Hij sleurt en houdt maar niet op met trekken - ook als hij moe wordt blijft hij opgewonden.
Meestal zullen honden die niet graag gaan wandelen probleemgevend gedrag vertonen zoals uitvallen naar andere honden, auto's en fietsen najagen of naar mensen proberen toe te trekken. Ook bijten ze vaak in hun leiband.
Dikwijls blijven deze honden na de wandeling nog een hele tijd opgewonden en hebben het moeilijk om tot rust te komen.

vrijdag 19 september 2014

Waarom blaffen honden?

Blaffen hoort bij de akoestische communicatie
Als men het over de taal van de hond heeft spreken we vooral over de lichaamstaal. Eigenlijk hebben honden geen (gesproken) taal. Honden hebben verschillende kanalen die ze gebruiken om te communiceren. De akoestische communicatie waaronder het blaffen valt is er een van. Daarnaast beschikken ze ook nog over de olfactorische (geur) en tactiele (aanraking) communicatiemiddelen.
De akoestische communicatie is heel belangrijk want deze kan moeilijk worden tegengehouden door hindernissen (wat bij de visuele communicatie wel het geval is).

Alarm slaan!
De basisboodschap van het blaffen is alarm slaan. De anderen waarschuwen dat er iets aan de hand is en/of om hulp vragen. Vandaar dat sommige honden niet blaffen als ze alleen thuis zijn. Wie zouden ze moeten waarschuwen. Men ziet soms dat kinderen vallen en zich pijn doen en pas beginnen huilen als ze iemand zien die hen kan helpen. Dergelijk gedrag wordt vaak geïnterpreteerd als bedrog. Maar niets is minder waar. Het is natuurlijk gedrag om eerst te kijken of er hulp is en dan pas te huilen.

Uit frustratie.
Honden blaffen ook uit frustratie. Omdat ze iets willen. Door leerprocessen kunnen honden heel veel gaan blaffen. Het werkt, dus waarom niet? En het werkt niet alleen rechtstreeks doordat er dan iemand komt helpen. Maar ook onrechtstreeks kan blaffen een voordeel bieden. In zijn eentje blaffen kan een ontspannende functie hebben. Dit is een beetje te vergelijken met mensen die huilen terwijl ze alleen zijn. Huilen heeft dezelfde functie als het blafgedrag bij de hond - namelijk om hulp (troost) vragen.