vrijdag 11 december 2015

Mindfulness: 'Een act van zijn zonder verwachtingen'.


Een lagotto heeft zo zijn trekjes...
Ombra (9 maand) was van in het begin een zeer gevoelig, angstig en actief hondje. Toen ik erover schreef leek het voor vele lagotto-eigenaren herkenbaar.
Ik besefte/besef dat iedere hond in de eerste plaats een hond is. Rassen hebben genetisch aangeboren gedragskenmerken die zich onder bepaalde omstandigheden manifesteren. In situaties waar onvoorspelbare en opwindende dingen gebeuren, kwam Ombra heel snel onder stress te staan. Door stress kwamen blijkbaar typische lagottotrekjes naar voor in de vorm van blaffen, opspringen, rondrennen en voorwerpen ronddragen. Oké dan, een lagotto... Ombra mocht zijn wie ze was. In een sociale groep is het belangrijk dat iedere individu zijn of haar plaats inneemt. Dit betekent dat men kan zijn wie men is, niet meer, maar ook niet minder. Voor mij was Ombra een hond, een lagotto en een individu.


Honden zijn honden
Maar honden, ongeacht het ras en afkomst, zijn voor 100% afhankelijk van hun baasjes. Ze hebben hun steun nodig om te kunnen functioneren in de maatschappij waarin we leven. Daar doen raskenmerken niet toe. Als we inzicht hebben in hondengedrag en de moed hebben om onze eigen hond te leren kennen, dan weten we ook hoe we hem steun kunnen bieden.

Steun bieden doe je door het voorbeeld te geven.
Door mindful om te gaan met de dingen zoals ze zijn, inclusief de voor Ombra stresserende situaties en haar manier om erop te reageren, manifesteerde zich rust, evenwicht en vrede in haar hoofd en lichaam. Mijn echtgenote en ikzelf creëerden de omstandigheden die nodig waren omdat Ombra zich zou kunnen aanpassen aan het leven in ons gezin en tot bedaren zou kunnen komen.

Basisnoden van een hond
- Plaats: Een hond dient zijn plaats te vinden in de sociale groep.
- Steun: Richtinggevende communicatie - de voorbeeldfunctie van een leider.
- Veiligheid: Het bieden van steun zorgt ervoor dat een hond vertrouwd kan worden met de dingen zoals ze zijn. Het is als planten van een zaadje zodat een bloem kan open bloeien. Het bieden van steun is als het planten van een zaadje zodat de hond zonder angst kan open bloeien.
- Voeding: Letterlijk betekent dit het aanbieden van een passende voeding. Maar er is ook een figuurlijke kant aan het bieden van voeding. Een hond dien je ook op te voeden.
- Begrenzing: Inherent aan het bieden van ruimte en een plaats, is er ook een noodzaak voor het vastleggen van grenzen. Je kunt het leggen van grenzen zien als de functie van de oevers van een meer zodat het meer in haar oevers kan blijven liggen.

Geen gedrag onderdrukken - het er gewoon laten zijn, zonder oordeel.

In plaats van het blafgedrag te corrigeren, het opspringen af te leren, haar ontspanningsoefeningen te laten doen of haar te verplichten om rustig te zijn, hebben we ingezet op het onvoorwaardelijk aanbieden van de basisnoden.

Ombra vond wat ze nodig had en werd vertrouwd met het gevoel dat hoort bij rust, evenwicht en vrede. Soms ervaart ze nog stress, daar is niets mis mee. Alleen heeft Ombra een manier gevonden om ermee om te gaan.
Blaffen, opspringen en rondrennen horen niet meer bij haar strategie.



Mindfulness als basis voor vertrouwen
Voor mij is dit een bevestiging van wat ik door het beoefenen van mindfulness heb geleerd.
Mindfulness is het beoefenen van milde en open aandacht voor wat er nu is, zonder te oordelen.
Het is niets wegduwen en niets vasthouden. Het is niet willen en niet niet-willen. Het is doen zonder iets terug te willen.
Mindfulness biedt ruimte om vertrouwen te ontwikkelen en te doen wat goed is, wat nodig is.

Jouw hond heeft ook noden. Weet je welke?

Geert De Bolster

Meer weten over Mindfulness

woensdag 4 november 2015

Stiltewandelingen met Ombra

Waarom koos ik opnieuw voor een hond?
We hadden een hondenfamilie in huis. 3 Duitse herders en Jazzy. Onze Duitse herders Athos, Cayenne en Goya overleden in een periode van 14 maand.


Jazzy bleef alleen achter


Voor mij bestond het afscheid niet echt. Mijn herders bleven en blijven voor altijd tastbaar aanwezig. De herinneringen aan het samenleven en samenwerken met deze prachtige dieren zijn onuitwisbaar. Dankzij de ervaring met deze honden kan ik andere hondeneigenaren helpen. Het is een existentiële vorm van doorgeven van kennis aan anderen. Kostbare kennis die gebaseerd is op eigen ervaring van het samenleven met honden.

Stiltewandelingen in de natuur
Een tijd had ik geen behoefte aan het bijnemen van een hond. Het was fijn voor iedereen zoals het was.
Vroeger deed ik regelmatig lange stiltewandelingen met de herders. Ik, samen met mijn honden, dat was het. Ze gewoon hond laten zijn dat was ok voor ons allen. In connectie genieten van de natuur. Na het overlijden van mijn honden gingen de wandelingen verder. De stilte was anders. Ik begon stilaan de aanwezigheid van een echt stukje natuur te missen. De afwezigheid van een partner werd duidelijk in de, door niets verstoorbare stilte. De vraag van hoe zou het zijn om weer met een hond op stap te kunnen gaan kwam meer en meer op de voorgrond van mijn gedachten. Ik liet de gedachte voor wat ze was. Tot op een moment dat ik actief begon na te denken. Ik zou een tweede hond in huis halen. Wetende dat de gezondheid van de Duitse herder door inteelt en lijnteelt aanzienlijk was verstoord zou ik geen herder meer nemen. Misschien was het ook goed om voor een kleinere hond te kiezen. Wellicht zou het voor jazzy makkelijker zijn om te wennen. Tijdens een speurworkshop werd mijn hart geprikkeld door een Italiaanse waterhond. Ik zag de connectie tussen haar en haar geleider. De keuze werd gemaakt.

Ombra kwam in ons leven

Ik besliste om Ombra mindful op te voeden. Dit betekent omgaan, opvoeden en trainen vanuit het perspectief van de hond. Aandacht voor het welzijn van Ombra zou de hoogste prioriteit krijgen. Door het beoefenen van mindfulness ben ik vertrouwd met aandacht cultiveren voor drie belangrijke vragen.
Hoe is het voor jou?
Wat heb je nodig?
Wat wil je?

Ik ging die vragen dagelijks stellen aan Ombra. Ik koppelde de vragen ook regelmatig terug naar mezelf. Hoe is het als mens, opvoeder, trainer, verzorger en leider om met Ombra samen te leven.? Wat heb jij nodig om goed met Ombra om te kunnen gaan? Wat wil ik van Ombra? Het terugkoppelen naar mezelf was/is nodig omdat ik na meer dan 30 jaar trainen van honden vanuit het eigen perspectief, regelmatig de neiging had/heb om in mijn oude gewoontes, bij het omgaan met honden, terug te vallen.

De stiltewandelingen zijn een feit
De laatste maand ervaar ik het vertrouwde geluk van tijdens de wandelingen met mijn Duitse herders terug. Tijdens de stiltewandelingen in de natuur ervaar ik voldoende connectie met Ombra om haar te kunnen laten zijn. Wat is het fijn om Ombra door de velden te zien rennen en huppelen. Ze houdt ervan om zich rond te draaien in (voor haar) lekkere geurtjes. Geen enkele modderplas blijft onberoerd. Gelijktijdig blijven we ononderbroken in verbinding. Het geeft vertrouwen aan ons beiden.





Wat is het leuk om de vriend van een hond te kunnen zijn.

dinsdag 6 oktober 2015

Ombra vindt het leven leuk en spannend

Een puberend hondje

Ombra is nu 7 maand. Het is een echte juffrouw geworden. Het is er eentje met pit.
Waar ze er als puppy voor koos om dingen waar ze onzeker over was te vermijden, gaat ze er nu met volle overgave naartoe.

Connectie werpt vruchten af
Ik merk dat de connectie die we tot nu toe hebben opgebouwd zijn vruchten afwerpt, want ze zal bijna altijd eerst naar me kijken voor ze bijvoorbeeld een onbekende hond gaat begroeten. Ook wanneer het een grote temperamentvolle hond is, durft ze in het spel duiken en kan ze hem beginnen najagen.
Laatst kwamen we een Mechelse herder tegen. Ombra had hem in de verte al opgemerkt en keek me steeds aan waarbij ze leek te vragen of ik hem ook had gezien. Plots ging Jarco uit connectie met zijn baasje en kwam naar Ombra gelopen. Ombra zocht steun bij mij zonder echt angst te tonen. Ze snuffelden aan elkaar. Jarco besliste daarna naar zijn roepende eigenaar terug te keren. Ik dacht, okay, deze spannende situatie heeft Ombra weer goed doorstaan, toen Ombra als een pijl achter Jarco aanging. Het was een heel veilige omgeving, dus ik kon Ombra laten begaan. Toen Jarco opmerkte dat Ombra achter hem aanzat keerde hij zich om en begon Ombra na te jagen. Dergelijk gedrag wijst op spel, waarbij de najagende rollen zich elkaar afwisselen. Ombra vond het leuk maar toch heel spannend. Ze rende als gek weg van Jarco, net alsof ze bang was dat ze een prooi zou betekend hebben voor de grote Mechelse herder. Ze liep uiteindelijk naar me toe en bleef de rest van de wandeling wat dichter tegen mee aanlopen. Ze keek me aan, net alsof ze wou zeggen: "Heb je dat gezien, stoer hé"?

Strategisch gedrag om met stress en frustratie om te gaan
Ik merk dat Ombra een schitterende strategie heeft ontwikkeld om met honden om te gaan. Als ze zich te opdringerig gedragen zal ze gebruik maken van haar grote startsnelheid en wendbaarheid. De meeste honden zijn dan te traag waardoor ze de controle heeft over de situatie.
Zo had Ombra een ontmoeting met Roy, een goed uit de kluiten gewassen jonge golden retriever. Roy is nog jong en wat onstuimig, een echte jongen zeg maar. Roy was nogal brutaal en hield geen rekening met de signalen van Ombra om wat voorzichtiger te zijn. ZE pakte de situatie aan met haar startsnelheid en wendbaarheid maar bleef toch verder spelen met de robuuste golden. Ze daagde Roy uit van: "pak me dan als je kan...". Ze vonden het allebei leuk en hadden de tijd van hun leven.

Minder grenzen en meer ruimte
Ombra heeft ook al veel meer vrijheid gekregen in huis.
Ze weet ondertussen wat kan en niet kan. Ze kent haar grenzen in huis. Daarom hebben we de bench weggedaan en kan ze tijdens het alleen zijn, gewoon in de woonkamer blijven. Ik vermoed dat ze gewoon slaapt als we weg zijn want als we terug thuiskomen dan komt ze al rekkend en gapend naar ons toe.
Je ziet, het vertrouwen in Ombra groeit met de maand.


Jachtdrift kanaliseren naar de specialiteit van de Lagotto
Tijdens onze wandelingen aan zee zag ik dat Ombra met meer en meer passie meeuwen ging najagen. Daar is niets mis mee natuurlijk, ik vind dit schitterend om te zien. Maar anderzijds zegt het me dat het tijd wordt dat we wat leuke dingen moeten beginnen doen samen. Anders zou Ombra wel eens meer en meer, zelfstandig voor haar eigen plezier kunnen beginnen zorgen waardoor onze connectie op het spel zou komen staan.
We zijn spelenderwijs wat gehoorzaamheidsoefeningen gaan trainen. Zo leerde ik haar op afstand te gaan liggen op het commando 'Leg je neer'. Dat lukt al aardig. Zo ben ik nu ook in staat om haar jachtdrift of ander impulsief gedrag te controleren van op afstand. Dat heeft me vertrouwen waardoor ik Ombra regelmatig echt hond kan laten zijn en haar driften kan laten botvieren. Als het nodig is heb ik uiteindelijk wel de controle en blijft alles veilig. Maar we gingen ook aan de slag met zoekoefeningen. De Lagotto staat bekend voor zijn uitstekende neus, ze noemen de Lagotto niet voor niets de truffelhond.
Door de jachtdrift van Ombra te kanaliseren naar zoekoefeningen hebben we meer kans dat ze haar driften onder controle zal houden. Bij het aanleren van de oefeningen heb ik de intentie om de impulscontrole van Ombra te trainen. Zo is het de bedoeling dat ze zorgvuldig en geduldig leert werken.
Ik ben begonnen met haar te leren om op een rustige manier een plaats te besnuffelen waar haar tennisballetje mogelijks kan verstopt zijn. Als ze hem vindt dient ze de geur te verwijzen door te gaan liggen en de plaats waar ze de geur opmerkt te fixeren. Later gaan we een specifieke geur (bijvoorbeeld truffelgeur of iets anders, ik weet het nog niet) te verbinden met de geur van de tennisbal. Wordt vervolgd...

Filmpje zoekoefening met Lindsey als geleider

donderdag 3 september 2015

Ombra is 6 maand oud

Het vertrouwen groeit
In de vorige blog maakte ik melding van het feit dat Ombra de laatste tijd heel emotioneel reageerde op allerlei , voor ons althans, banale dingen. Ze zag in alles een dreiging en blafte voor niets.
Blaffen is blijkbaar Ombra's manier om stress en frustratie te uiten.

Laten zijn, aanwezig zijn en alleen helpen als het echt nodig is.
Ik zou het blaffen hebben kunnen afleren. Haar kunnen afleiden als ze zich niet ok voelde. Zelfs situaties waarvan ik vermoed dat Ombra er stress zou ervaren zou ik kunnen vermijden hebben.
Neen, voor mij mag Ombra zijn wie ze is. Ik besloot om telkens ze wat nerveus was, stress had of bang was er gewoon voor haar te zijn. Aanwezig zonder iets te doen, observerend hoe het voor haar was.
Meer en meer begon Ombra te kijken hoe ik reageerde op de situatie - dat was toch het gevoel die ik had bij haar gedrag, telkens ze me aankeek. Door niets te doen gebeurde iets heel paradoxaal. Ombra werd minder en minder nerveus. Haar angsten zijn zo goed als weg. Ze kan heel evenwichtig reageren op dingen waarop ze voordien helemaal in het rood ging.

Blaffende honden
Ombra durfde in eerste instantie niet voorbij blaffende honden lopen. Toen ze puppie was keerde ik dan gewoon terug op mijn stappen, of namen we een grote omweg. In tweede instantie reageerde ze enorm emotioneel. Ze trok hard aan de riem in de richting van de blaffende honden en deed gretig met ze mee. Blaffen, blaffen, blaffen...
Nu verhoogt zelfs haar ademhaling niet meer, ze loopt er stoïcijns langs alsof de blaffende honden er niet zijn. Vaak kijkt ze me aan waarbij ik het gevoel hebt dat ze zoiets heeft van: "wij hebben het goed samen hé". Het gevoel is op zijn minst wederkerend.
Tussen haakjes: De blaffende honden blaffen nu ook al veel minder...


Luisteren
Wandelen is een feest.
Ombra mag voor mij gerust wat vooroplopen en snuffelen. Regelmatig beslis ik om haar gewoon te volgen. Ze mag dan doen wat ze wil, zelfs trekken aan de riem mag (als het niet te hard is natuurlijk). Maar nu ze wat ouder wordt vraag ik haar ook al eens om te luisteren.
Bijvoorbeeld als er een auto kom aangereden vraag ik haar om dicht bij me te blijven. In het begin diende ik me met overtuiging duidelijk te maken. Nu gebeurt het dat ze wanneer ze een auto hoort aanrijden automatisch naast me komt lopen. Als dit niet luisteren is.
Tijdens het vrij wandelen blijft ze ook altijd in connectie. Ze kijkt dan regelmatig om of ik er nog ben. Dit geeft me ook een gevoel van vertrouwen. Als ik haar vraag om te komen, om haar bandje aan te doen of gewoon zomaar dan doet ze dat met plezier.



Haar relatie met Jazzy
Ombra's temperament zorgt ervoor dat Jazzy het niet altijd gemakkelijk heeft. Ze weegt momenteel 13kg en als ze eens in de wolken zit dan kan het zijn dat ze onze 3kg wegende Jazzy pardoes omver loopt. Dat maakt dat Jazzy vaak op haar hoede is en Ombra op tijd probeert te verwittigen dat ze er ook nog is. Ze doet dat soms door haar, als ze te dicht komt een knap te geven. Ombra begrijpt dan vaak niet wat er aan de hand is en schrikt.
Ook in deze situatie blijven we aanwezig en blussen we pas als het huis brandt. Meestal komen we niet tussen omdat we merken dat de communicatie tussen beiden uiteindelijk zorgt voor rust. Maar soms moeten we zelf de rust herstellen.
Het meest kunnen we genieten als Jazzy samen met Ombra in de zon liggen te zonnen...


Een jonge hond
Ombra is ten volle een jonge hond en zoals alle jonge honden haalt ze wel eens streken uit en In bepaalde situaties gaat ze natuurlijk nog wel eens in het rood. Dat is oké.
Ik heb het vertrouwen dat ze stap voor stap de wereld zal aankunnen.
We gaan er in ieder geval samen voor.


maandag 27 juli 2015

Ombra is een dramakoningin

Van pup naar jonge dame
Ombra is een jonge dame geworden en het is eraan te horen...
Het is normaal dat jonge honden eens ze de puppytijd ontgroeid zijn in een fase terechtkomen waar hun instincten vaak de overhand nemen. Bij Ombra werd dit duidelijk doordat ze veel alerter is geworden voor (schijnbaar) gevaar. Voor het minst blaft ze.
Het zijn een soort schrikreacties voor dingen waarvan ik me afvraag, hoe het mogelijk is. Zo blaft ze naar plots opvliegende vogels, een vuilniszak, geluid van mensen die ze niet ziet, een paard dat plots briest,een metalen gronddeksel in de weg, honden die achter een omheining lopen of die ons tegemoetkomen, enz.
Ombra's gedrag tijdens de wandeling geeft me een gevoel van alertheid. Het zijn meestal maar 1 of 2 blaffen. Maar soms blijft ze in de emotie vastzitten en blijft ze doorblaffen. Ze komt dan dichter bij me staan en het is net alsof ze dan steun zoekt. Ik doe dan niets en blijf gewoon voor haar aanwezig. Uiteindelijk kijkt ze me aan en stopt met blaffen.

Haar halfbroer Leon kwam op bezoek
Toen Sarah met Leon bij ons in huis binnenkwam was het een echt drama. Ik schrok er zelf een beetje van...
Ombra leek in paniek te zijn. Ze blafte en blafte en blafte, het hield maar niet op.
Ze ging in de zetel zitten om veiligheid te vinden. Pas toen ik bij haar ging zitten stopte ze met blaffen en bleef onbeweeglijk wat achter me weggestoken liggen.
We zijn om wandeling vertrokken en vanaf dan begon het vertrouwen te groeien.
Zelf nadien, toe ze bij ons in de tuin liepen zagen we de eerste signalen van speluitnodiging.



Trekken wordt afgewisseld met mooi naast lopen
Soms gaat ze ook trekken aan de leiband. Ik begrijp dan niet goed waarom. Daarom laat ik haar gewoon doen en observeer ik haar gedrag. Ook het trekken stopt meestal vanzelf en ze zal dan meestal oogcontact maken om te zien of ik er nog ben (denk ik).


Connectie wordt sterker
Ik heb het gevoel dat de connectie steeds sterker wordt en dat ze hoe langer hoe meer steun ondervindt door mijn aanwezigheid.
De laatste wandeling die we deden was Ombra veel rustiger, opener en geïnteresseerder in de omgeving zonder emotioneel te doen. Ze hield me meer in de gaten en kwam af en toe gewoon naast me lopen.


Vrijheid is top!
Maar het liefst loopt Ombra helemaal vrij in de natuur. Ze houdt me meestal goed in de gaten.



Samen een dutje doen
Na een wandeling zijn we allebei moe en moeten we een dutje doen...
Gezellig!


Stoute meid....
Na een dutje is ze dan weer klaar om kattenkwaad uit te steken

donderdag 2 juli 2015

Jij, je hond en de ander

Met je hond op stap gaan.
Wat een heerlijk, ontspannen belevenis zou kunnen zijn, wordt door heel wat mensen en honden als een stresserende en frustrerende gebeurtenis beleefd.
Er zijn de normen waaraan met zich dient te houden. Je hond dient aan de leiband te zitten. Hoe gezellig kan het zijn om met je hond vrij in de natuur op pad te gaan. Zelfs wanneer je hond heel goed met je in connectie blijft en naar je luistert, zullen anderen van op afstand of dichtbij naar je roepen dat je hond aan de leiband dient te zijn. Zo hoort het... Dat is de norm.

Afhankelijk van de kracht van je hond kan het vrij lastig zijn wanneer hij aan de riem trekt. Maar het schijnt nog moeilijker ervaren te worden als andere mensen zien dat je hond aan de leiband trekt. Wat denken ze van je hond? Hoe denkt men over jou? Ongeacht hoe je met je hond probeert om te gaan. Men heeft steeds opmerkingen. Gratis geeft men je goedbedoeld advies.
Men oordeelt over jou. Jouw hond wordt beoordeeld? Jij oordeelt over jezelf. Je probeert koortsachtig het gedrag van je hond bij te sturen zodat hij zich volgens de norm gaat gedragen.

Als je hond het moeilijk heeft en uitvalt, kan bovenstaand beeld, pijnlijk versterkt worden. Los van het feit dat de feiten zijn wat ze zijn, wordt er verwacht dat je de situatie oplost. De norm eist het. Dus dien jij je de technieken eigen te maken omdat je jouw hond kan leren om zich te gedragen. En als het jou niet onmiddellijk lukt, dan zijn de oordelen en veroordelingen er weer. De ander oordeelt over jou en je hond en jij over de ander, je hond en jezelf.

Je kunt je voornemen om op een bepaalde manier met je hond en de ander om te gaan. Je wil niet dat je hond iemand anders stoort dus wil jij het voorbeeld geven. Je houdt je hond netjes aan de leiband en wil hem trainen om andere honden en mensen met rust te laten. Natuurlijk verwacht jij het omgekeerde van de ander. Als er dan iemand naar je hond toeloopt om hem te aaien. Hoe is het dan voor jou? Hoe is het voor jouw hond? Wat zijn de intenties van de ander?
Of er komt een andere hond naar jouw hond toegelopen. Wat doe je dan? Kan je de situatie controleren? Wat gebeurt er als je probeert om de hond op afstand te houden? Hoe is het voor jou? Hoe is het voor jouw hond? Hoe is het voor de andere hond? Hoe is het voor de geleider van de andere hond?

Helemaal onmogelijk lijkt het te zijn als men zelf een hond heeft die uitvalt of agressie vertoont. Men maakt een plan om aan het 'probleem' te werken. Een plan bestaat uit een stappenplan om te trainen en een management. Dat laatste kan wel eens voor problemen zorgen. Men beslist om contact met anderen tijdelijk te vermijden. Maar jouw plan is meestal niet het plan van de ander. Keer op keer komt er toch iemand te dicht bij. Vast en zeker zal er plots iemand je hond benaderen. Wat je ook doet en zegt, men lijkt niet naar je te luisteren. En dan zijn we weer vertrokken. We oordelen en veroordelen.

Wat draagt oordelen en veroordelen bij aan het doel van eenieder?
Mensen zijn mensen. Honden zijn honden.
Mensen en honden kunnen het goed hebben met elkaar.
Openheid, begrip en vertrouwen kunnen hier wellicht toe bijdragen.

vrijdag 26 juni 2015

Ombra is 16 weken, en nu?

Hersenen zo goed als volgroeid
Het grootste gedeelte van het referentiekader van Ombra is gevormd. Haar hersenen zijn zo goed als volgroeid. Vanaf nu zal Ombra op bekende en onbekende prikkels vooral reageren volgens de ervaring(en) die ze in het referentiekader heeft opgeslagen.

Socialisatie is goed verlopen
Het was de bedoeling om haar socialisatieperiode zo positief mogelijk te laten verlopen. Behalve het incidentje met de Spaanse waterhond, of moet ik zeggen met de geleider van de Spaanse waterhond, is alles tot nu toe goed gegaan.
Ik zie het ook. Ombra is uitgegroeid van een afwachtend, voorzichtig, onzeker pupje naar een eerder initiatiefnemend, temperamentvol hondje.
Als er een andere hond naar haar blaft, zal ze wat onzeker terugblaffen. Maar als andere honden zich normaal en beheerst gedragen, zal Ombra met gemak de ontmoeting aangaan.
Naar mensen toe is ze een echte verleidster geworden. Zij vindt iedereen leuk en de meeste mensen haar ook.

Jazzy en Fleur worden stilaan haar vrienden, maar niet altijd van harte...
Het sociaal gedrag ten opzichte van Jazzy en Fleur heeft zich in een positieve richting ontwikkeld. Jazzy zelf en Fleur vinden het soms niet fijn als Ombra, onstuimig als ze is, met ze wil spelen. En zoals gezegd, Ombra heeft wat temperament. Als ze wil spelen, wil ze spelen. En dat zullen Jazzy, Fleur en wij geweten hebben. De Italiaanse waterhond staat bekend voor zijn luide geblaf. Het staccatogeluid bezorgt ons soms wat hoofdpijn. Ik wil nog meer inzicht krijgen in het frustratiegeblaf zodat we Ombra kunnen leren omgaan met de frustratie als Jazzy en Fleur niet willen spelen.

Puppyopleiding met onderscheiding
In het verwerven van de belangrijkste zaken des levens is ze met onderscheiding geslaagd.
Ombra is 100% zindelijk. Ze kan perfect enkele uren alleen blijven. Wanneer ze wat opgewonden wordt, gaat ze gericht op zoek naar voorwerpen die van haar zijn. Haar pluchen knuffels dragen haar voorkeur. Het bijten in mensen doet ze alleen nog tijdens spel. Het spelbijten doet dan ook geen pijn en er zijn geen tandafdrukken meer zichtbaar.

Jachtdrift komt tot uiting
Net als de hondjes van mijn klanten die de zogenaamde socialisatieperiode ontgroeid zijn, beginnen de driften van Ombra meer zichtbaar te worden. Zo zou ze wel eens een jogger willen achternajagen. Gelukkig luistert Ombra vrij goed en hebben we ook al wat grenzen aangeleerd. Bij een 'neen' en 'hier' komt ze snel op haar stappen terug.
Plots luisterde ze (even) niet meer...
Een keer liep het fout. Ik wist niet dat onze buurvrouw een hondenfobie heeft. Toen ik thuiskwam van een niet-aangelijnde wandeling hoorde Ombra de buren. Ze was zo geprikkeld dat ze naar hen toeliep. Uiteraard wou ik niet dat ze dit zomaar ging doen en zei ik heel zelfzeker: "Ombra, kom hier". Maar Ombra luisterde niet en liep toch naar de buren. We mochten bijna de MUG opbellen om onze buurvrouw te reanimeren...

Jachtdrift kanaliseren
Omdat ik later graag met Ombra wil speuren, ben ik sinds een week begonnen met het kanaliseren van de jachtdrift in de richting van het zoeken en apporteren van een voorwerp waar mijn geur aan zit.
Ik nam haar favoriete balletje mee op wandeling en stopte het, zonder dat Ombra het zag, ergens weg in de graskant. De wind waaide van haar weg waardoor ze het in de heenweg zeker niet kon ruiken. Op de terugweg gebeurde het ongelooflijke. Ombra liep in eerste instantie voorbij de plaats waar ik het balletje had verstopt. Maar de geur trok haar aandacht. Als een magneet werd haar neus naar de ligplaats van het balletje gesleurd. Ze zocht het, vond het en bracht het balletje naar me toe.
Wat waren we allebei trots!
Iedere wandeling spelen we het spel. Ik merk plezier, focus en connectie op, bij Ombra en bij mij.


Laat de periode waar de instincten worden aangesproken maar komen. We zijn er klaar voor.

maandag 15 juni 2015

Wandelen met Ombra, Opnieuw...

Moeilijkheden met het tuigje en de leiband
Van bij het begin merkte ik op dat Ombra angst had van een halsband en leiband. Van zodra we het wandelmateriaal te voorschijn haalden ging Ombra lopen.
Met geduld konden we het tuigje aandoen maar Ombra vond het nooit echt leuk. De ene keer ging het beter dan de andere keer en soms leek het echt te lukken.
Deze week deed Ombra een terugval en had weer angst bij het zien van het tuigje. Het duurde minuten eer ik het haar, zonder te forceren kon aandoen. Eenmaal er de leiband werd aan vast geklikt ging ze plat op haar buik liggen en wou ze niet meer verder.

Omgaan met Ombra vanuit haar standpunt, niet evident...
Ik maakte me de bedenking dat ondanks dat we niet de intentie hadden om Ombra te forceren het eigenlijk toch voor een stuk deden. Toen ze wegliep riep ik haar bij me. Ik bleef volhouden tot ze uiteindelijk aarzelend kwam. Bij het aandoen van het tuigje trad er toch wat bevriezing op. Ze liep niet weg en ik hoefde geen druk te gebruiken, maar toch...

Voorkomen van probleemgedrag aan de leiband
Een van de meest voorkomende problemen waar ik als hondengedragsbegeleider mee te maken heb is moeilijkheden aan de leiband. Honden trekken aan de leiband, bijten in hun leiband, zijn emotioneel aan de leiband, vallen uit aan de leiband, springen op tegen hun baasje en happen in de kleren, handen en armen. Ik heb zo het vermoeden dat naast het feit dat het lopen aan een leiband onnatuurlijk is voor een hond ook een andere oorzaak aan de basis zou kunnen liggen van moeilijk gedrag aan de leiband, zoals forceren in de puppytijd. Onzekerheid, angst frustratie aan de leiband kan uitmonden in probleemgedrag, zo dacht ik.

Wandelen moet ontspanning betekenen, zowel voor mij als voor Ombra
Lopen aan een leiband is voor een hond sowieso iets dat dient 'aangeleerd' te worden. We kunnen honden door gewenning iets laten leren. Dit laatste was mijn bedoeling. Maar het omgekeerde dreigde te gebeuren. Ik had het gevoel dat Ombra eerder gevoeliger aan het worden was in plaats van ongevoelig.
Daarom heb ik beslist om helemaal opnieuw te beginnen.

Leerprincipes en trainingstechnieken werden uit de kast gehaald
Ombra wordt niet meer gevraagd om te komen om het tuigje aan te doen. Vanaf nu zal ze er helemaal zelf over kunnen beslissen.
Ombra is gek van hondensnoepjes. Er wordt gewerkt met motivatie.
Ik zeg 'Ombra we gaan oefenen', neem het tuigje, de snoepjes en de clicker en ga zitten. Vanaf dan ligt de bal in het kamp van Ombra. Telkens als ze wat in mijn richting kom wordt er geclickt en krijgt ze een snoepje.
De eerste keer dat ik de oefening deed ging Ombra bij het zien van het tuigje onmiddellijk op haar kussen liggen. Ze leek te zeggen: "niet met mij".


Ik wachtte en van zodra Ombra de minste beweging deed clickte ik en gooide haar een snoepje toe. Daarna ging het vanzelf. Ze kwam dichter en dichter bij mij en vond het leuk om naar mij te lopen terwijl ik het tuigje in mijn hand hield.


Targettraining
Omdat ik zelf het tuigje niet meer over haar hoofd wil doen en ik Ombra wil leren om helemaal zelfstandig haar hoofd door de hoofddoorgang van het tuigje te laten steken heb ik beslist om met targettraining aan de slag te gaan.Targettraining is een techniek waarbij de hond met een bepaald lichaamsdeel iets (bierviltje)gaat aanraken. Nadien wordt de target gebruik om ander gedrag uit te lokken.
Ik leer Ombra eerst om een bierviltje aan te raken met haar neus. Later wil ik Ombra een speuropleiding geven waardoor ze deze oefening zal nodig hebben (daarover later meer) dus waarom de targetoefening nu al niet introduceren.
Eenmaal Ombra begrijpt dat ze het bierviltje minstens 3 seconden met haar neus dient aan te raken zal ik haar leren om in kleine stapjes haar hoofd door de hoofddoorgang van het tuigje te stoppen en dan het bierviltje aan te raken. Om die manier kan ze onbewust wennen aan het tuigje terwijl ze zich focust op de target en leert ze vanzelf en zonder negatieve stress.
Wordt vervolgd...



Voorlopig wordt er gewandeld zonder leiband
Ik heb geluk dat we in een rustige omgeving wonen waardoor we voorlopig veilig kunnen wandelen zonder leiband.



Ombra ging (hopelijk) voor laat laatst naar de dierenarts dit jaar
Onze dierenarts Yves Debosschere van Dierenkliniek Drogenboom neemt steeds zijn tijd en gaat met veel respect met honden om. Spelenderwijs liet hij Ombra nog eens kennismaken met de Otoscoop en Stethoscoop. De oortjes waren heel proper en de luchtwegen perfect.
Het in ontvangst nemen van de vaccinatie heeft ze niet eens gemerkt.
Yves is een specialist tandheelkunde. We kregen nog wat uitleg en advies over tandhygiëne en konden weer naar huis.