donderdag 3 september 2015

Ombra is 6 maand oud

Het vertrouwen groeit
In de vorige blog maakte ik melding van het feit dat Ombra de laatste tijd heel emotioneel reageerde op allerlei , voor ons althans, banale dingen. Ze zag in alles een dreiging en blafte voor niets.
Blaffen is blijkbaar Ombra's manier om stress en frustratie te uiten.

Laten zijn, aanwezig zijn en alleen helpen als het echt nodig is.
Ik zou het blaffen hebben kunnen afleren. Haar kunnen afleiden als ze zich niet ok voelde. Zelfs situaties waarvan ik vermoed dat Ombra er stress zou ervaren zou ik kunnen vermijden hebben.
Neen, voor mij mag Ombra zijn wie ze is. Ik besloot om telkens ze wat nerveus was, stress had of bang was er gewoon voor haar te zijn. Aanwezig zonder iets te doen, observerend hoe het voor haar was.
Meer en meer begon Ombra te kijken hoe ik reageerde op de situatie - dat was toch het gevoel die ik had bij haar gedrag, telkens ze me aankeek. Door niets te doen gebeurde iets heel paradoxaal. Ombra werd minder en minder nerveus. Haar angsten zijn zo goed als weg. Ze kan heel evenwichtig reageren op dingen waarop ze voordien helemaal in het rood ging.

Blaffende honden
Ombra durfde in eerste instantie niet voorbij blaffende honden lopen. Toen ze puppie was keerde ik dan gewoon terug op mijn stappen, of namen we een grote omweg. In tweede instantie reageerde ze enorm emotioneel. Ze trok hard aan de riem in de richting van de blaffende honden en deed gretig met ze mee. Blaffen, blaffen, blaffen...
Nu verhoogt zelfs haar ademhaling niet meer, ze loopt er stoïcijns langs alsof de blaffende honden er niet zijn. Vaak kijkt ze me aan waarbij ik het gevoel hebt dat ze zoiets heeft van: "wij hebben het goed samen hé". Het gevoel is op zijn minst wederkerend.
Tussen haakjes: De blaffende honden blaffen nu ook al veel minder...


Luisteren
Wandelen is een feest.
Ombra mag voor mij gerust wat vooroplopen en snuffelen. Regelmatig beslis ik om haar gewoon te volgen. Ze mag dan doen wat ze wil, zelfs trekken aan de riem mag (als het niet te hard is natuurlijk). Maar nu ze wat ouder wordt vraag ik haar ook al eens om te luisteren.
Bijvoorbeeld als er een auto kom aangereden vraag ik haar om dicht bij me te blijven. In het begin diende ik me met overtuiging duidelijk te maken. Nu gebeurt het dat ze wanneer ze een auto hoort aanrijden automatisch naast me komt lopen. Als dit niet luisteren is.
Tijdens het vrij wandelen blijft ze ook altijd in connectie. Ze kijkt dan regelmatig om of ik er nog ben. Dit geeft me ook een gevoel van vertrouwen. Als ik haar vraag om te komen, om haar bandje aan te doen of gewoon zomaar dan doet ze dat met plezier.



Haar relatie met Jazzy
Ombra's temperament zorgt ervoor dat Jazzy het niet altijd gemakkelijk heeft. Ze weegt momenteel 13kg en als ze eens in de wolken zit dan kan het zijn dat ze onze 3kg wegende Jazzy pardoes omver loopt. Dat maakt dat Jazzy vaak op haar hoede is en Ombra op tijd probeert te verwittigen dat ze er ook nog is. Ze doet dat soms door haar, als ze te dicht komt een knap te geven. Ombra begrijpt dan vaak niet wat er aan de hand is en schrikt.
Ook in deze situatie blijven we aanwezig en blussen we pas als het huis brandt. Meestal komen we niet tussen omdat we merken dat de communicatie tussen beiden uiteindelijk zorgt voor rust. Maar soms moeten we zelf de rust herstellen.
Het meest kunnen we genieten als Jazzy samen met Ombra in de zon liggen te zonnen...


Een jonge hond
Ombra is ten volle een jonge hond en zoals alle jonge honden haalt ze wel eens streken uit en In bepaalde situaties gaat ze natuurlijk nog wel eens in het rood. Dat is oké.
Ik heb het vertrouwen dat ze stap voor stap de wereld zal aankunnen.
We gaan er in ieder geval samen voor.