donderdag 29 maart 2018

Pica en coprofagie bij honden

Soms hebben honden een drang om allerlei dingen op te eten, zowel oneetbare voorwerpen als voedingsresten, verpakkingen en ander afval tot zelfs hondenpoep.
Dergelijk gedrag kan gevaarlijk zijn waardoor mensen zich terecht zorgen maken.

Jonge hondjes onderzoeken de wereld en nemen dingen die ze interessant vinden in hun muil. Op zich is daar niets mis mee. Als ze de puppytijd voorbij zijn zou dit gedrag vanzelf dienen op te houden.

Omdat mensen zich zorgen maken dat hun puppy het afval zou opeten, probeert men er alles aan te doen om, indien men merkt dat de pup iets in zijn muiltje heeft, het eruit te halen. Daar ligt een valkuil. In principe zullen pups geen oneetbare dingen opeten. Ze onderzoeken het, dragen het wat rond en zullen het vervolgens laten vallen. Maar als men het voorwerp of stuk afval wil afnemen communiceert men het eigen conflictgevoel naar de pup. Daardoor zal de pup ook een conflictgevoel ervaren en kan het zijn dat hij het voorwerp doorslikt. Er ontstaat daardoor mogelijks een geritualiseerd conflict waardoor de pup gefocust geraakt op afval en het onmiddellijk gaat doorslikken.

Geritualiseerde conflictsituatie:
Contexten waar de pup of jonge hond conflicten heeft ervaren i.v.m. met het nemen van voorwerpen (stof, plastiek, e.a.) worden conflictcontexten. Daardoor geraakt de hond gefocust op die voorwerpen. Bij de minste onoplettendheid steelt de hond een typisch voorwerp en durft het op te eten - zie verder eten van oneetbare voorwerpen door stress.

De oplossing bestaat eruit om
1. de omstandigheden veilig te maken (vermijd plaatsen waar veel afval ligt, ga niet wandelen als het donker is, blijf met je aandacht bij het gedrag van de pup, zorg ervoor dat de pup of jonge hond geen toegang heeft tot de voorwerpen die hij wil stelen en opeten, houd de jonge hond tijdens de wandeling aan de lange leiband).
2. Maak onderscheid tussen dingen die wel - of niet gevaarlijk zijn. Neemt de pup iets ongevaarlijk in zijn muiltje, gebaar dan dat je het niet ziet. Slikt hij het door, geen probleem, het zal er samen met de ontlasting weer uitkomen. Het belangrijkste is dat het geritualiseerd conflict kan uitdoven.

Los in noodsituatie procedure
Neemt de pup wel iets gevaarlijk in zijn muiltje dan dien je de "los in een noodsituatie procedure" toe te passen.
Zorg dat je enkele lekkere snoepjes bij je hebt.
Op het moment dat de jonge hond iets in zijn muil neemt zeg je "zoek de snoepjes" en gooi je enkele lekkere snoepjes in zijn buurt, zichtbaar op de grond. De pup zal het voorwerp laten vallen om de snoepjes op te eten. Gooi vervolgens nog enkele snoepjes weg van het voorwerp zodat hij er afstand van neemt, laat de pup de snoepjes opeten en ga vervolgens gewoon verder of neem het voorwerp rustig weg.

Snoepjes zijn geen oplossing
De snoepjes dienen om een gevaarlijke situatie ongevaarlijk te maken en zijn geen oplossing voor het probleem op zich. De belangrijkste oplossing is om niet meer met de pup of jonge hond in conflict te gaan.

Oneetbare dingen eten door stress en frustratie
Er zijn ook honden die oneetbare dingen opeten om met stress om te gaan.
Dit ligt wat moeilijker.

Stress zorgt voor negatieve gevoelens. Honden weten heel snel dat eten goede gevoelens laat ontstaan. Eenmaal ze vertrouwd zijn met het goede gevoel dat bij het eetgedrag hoort, kunnen ze hun negatieve gevoelens compenseren door op zoek te gaan naar allerlei oneetbare dingen. Meestal stof, verpakkingen en hondenpoep.
Doordat hun mensen dit niet leuk vinden en bang zijn dat hun hond gezondheidsproblemen gaat krijgen, gaan ze andermaal met de hond in conflict. Daardoor worden de negatieve gevoelens versterkt en neemt het eten van oneetbare dingen toe. Het wordt dwangmatig gedrag.

Advies:
- Neem eerst contact op met je dierenarts om na te gaan of er geen gezondheidsproblemen zijn die het onveilig eetgedrag heeft doen ontstaan.
- Neem contact op met een gedragscoach, - therapeut of gedragsdierenarts. Door middel van een gedragsconsult dient de oorzaak van de stress bepaald te worden.
- Ga samen met een gedragscoach aan de slag om de omgeving voor je hond aan te passen zodat de stress kan dalen en om de hond er op een andere manier mee te leren omgaan.

In ieder geval: een hond met dwangmatig zoekgedrag naar oneetbare dingen heeft zorg nodig en geen straf.
Voor meer info en begeleiding kun je steeds contact opnemen via mindwise.be. We helpen je graag verder.

zondag 7 januari 2018

Honden trekken aan de leiband door frustratie.

Trekken uit frustratie.
Omgaan met onze hond die door frustratie, beïnvloed door bijvoorbeeld jachtpassie, trekt aan de leiband, vraagt om liefde en geduld.

Wanneer onze hond beïnvloed wordt door omgevingsprikkels die zijn jachtpassie activeren verliest hij de connectie met zichzelf en met ons.
Dit is heel erg lastig, zowel voor de hond zelf als voor ons.

Sommige mensen denken dat een hond het leuk vindt wanneer hij zichzelf verliest in zijn driften. Wel, mocht hij 100% zijn zin kunnen doen, dan zal hij er wellicht een kick aan overhouden. Maar veel kicks of bijna kicks zorgen voor het ontstaan van verslaving. En als hondenliefhebber kunnen we onze hond dat toch niet aandoen…
We dienen dus onze verantwoordelijkheid te nemen en onze hond in de mogelijkheid te brengen om te genieten van een wandeling zonder dat hij overweldigd wordt door de omgevingsprikkels die zijn driften zouden activeren.

Om er effectief te kunnen mee omgaan dient er in andere omstandigheden reeds een goede connectie zijn.
Er dienst reeds een goede connectie te bestaan thuis, in de tuin, wanneer men samen met de hond op de bank zit, wanneer de hond vrij loopt in de natuur, etc.

Ik heb het over echte connectie, niet over de nep connectie die men soms denkt te bekomen door de hond om te kopen met snoepjes, speeltjes of andere beloningsvormen. Of door de connectie af te dwingen met correcties en allerlei hulpmiddelen zoals stropleibanden, gentle leader, u-lead en stroombanden.
Zowel de beloningsmiddelen als de strafmiddelen werken hoogstens als lapmiddelen en symptoombestrijders en zullen de echte connectie niet mogelijk maken, integendeel, ze vormen een muur tussen de hond en zijn mens waardoor het echte probleem alleen maar zal toenemen.

Echte connectie kan men moeilijk met woorden omschrijven. Je kunt niet uitleggen hoe een roos ruikt zonder zelf de geur van een roos te hebben waargenomen. Maar diegenen die connectie hebben met hun hond, weten wat ik bedoel. Het is een gevoelsmatige verbinding, de energie van de hond die in contact staat met de energie van onszelf. Hond en mens zijn één. Als je er aandacht aan besteedt zal men een fantastisch gevoel ervaren. Maar veel te weinig besteedt men er aandacht aan. Net als de meesten van ons nooit gelukkig zijn als er geen tandpijn is, maar kreunen als die er wel is. Geen tandpijn vindt men maar gewoon. Zo is het ook met connectie. Het is heel goed merkbaar wanneer de connectie wordt verbroken, of dreigt verbroken te worden. We voelen dan de frustraties door ons ganse lichaam… maar als er connectie is, dan vinden we dat heel gewoon en vergeten we ze te waarderen.

Als onze hond aan de leiband trekt omdat hij overspoeld werd door de omgevingsprikkels die zijn driften activeren, is er helemaal geen connectie. Dat gevoel kennen we natuurlijk allemaal.

Connectie moeten we waarderen. Er aandacht voor hebben, waardoor we er vertrouwd mee worden. Dan pas kan men op tijd merken als ze dreigt verbroken te worden en kunnen we onze hond helpen om in connectie te blijven of onmiddellijk herstel mogelijk maken.

Dit doe je door het bieden van steun en leiderschap.
Liefde en geduld zijn hierbij de belangrijkste ingrediënten.

Je wandelt enkel als er connectie is.
Van zodra je merkt dat de connectie dreigt te verbreken nodig je jouw hond uit om in connectie te blijven.
Als je het te laat opmerkte en de connectie werd verbroken, heeft het geen enkele zin om nog te proberen communiceren. Dan dien je te stoppen en te wachten tot de hond tot zichzelf komt en er terug connectie is voor je weer verder kunt.
Belangrijk hierbij is dat je begrip blijft hebben voor wat er in het lichaam van je hond gebeurt. Hij kan er niets aan doen. Het is een hond!

Je zal moeten kunnen omgaan met je eigen gevoelens en eventuele frustraties moeten kunnen omarmen.
Van zodra je jezelf zou kwijtraken, is er niets meer mogelijk en kan je niets meer voor je hond betekenen.
Mildheid voor jezelf is dan het enige wat nodig is.

Omgaan met de driften van je hond is een aandachtsoefening.
Milde en open aandacht voor de noden en de verlangens van je hond.
Milde en open aandacht voor de grenzen, voor wanneer men erover gaat dat dit niet goed is voor je hond.
Milde en open aandacht voor de noden van jezelf.
Milde en open aandacht voor het gevoel van connectie.
Milde en open aandacht voor de grens van de connectie.
Milde en open aandacht voor de frustraties die daarbij kunne horen.

Omgaan met de driften van je hond doe je door begrip te tonen, te begrijpen hoe honden zijn, ze niet proberen te veranderen maar er voor hen te zijn en hen te ondersteunen. Dit zijn de voorwaarden om connectie mogelijk te maken en er in alle omstandigheden op te kunnen terugvallen.

Veel plezier samen,
Geert

Videoboodschap